Students . . eh?? ;)

         It was just another day in college. Like everyday, the Summer of Aurangabad was sucking at us. Bored at the sight of blackboard and some over the top technical terms and some mischief at the back made me amuse. And a thought occured, sure there are lots of terms, concepts and definations present about mechanisms, properties; but how about students? There are lots of them, The Backbenchers, The nerds etc. etc. We have all gone through the lists throughout our schooldays and later on in college. I was wondering lets make them 'TECHNICALLY SOUND' What say?? Scroll through it then:

1. Commenter:
A student who exhibits mischievous behavior and is inert to external forces such as punishments, detention or call back home to parents.
This breed is easily spoted, just keep your ears wide open.


2. Relax-Singh:
A student who always sleeps during lectures irrespective of time or location i.e. on 1st bench or last.
If you can hear someone snoring, you are quite close to Relax-Singh.


3. Local Train Type Student (LTTS):
LTTS can be defined as a student who no matter what always is and will always be behind schedule, and enters late in lectures.
Look Up!! Towards the door


4. Dominos type student (DTS):
Be it flood or Thunderstorm DTS will remain on or before time.
Only CCTVs in corridor can spot this rare breed.


5. Laal-Monk:
Laal-Monk is the one who enters the class with hangover.
Abreviation of:
Laal = Red = Red eyed
Monk = Old Monk = Indian Rum.
No need to search, aankhein haal bayaan kar hi dengi. . ;)


6. Toon:
Toon is defined as the one who always acts crazy, full of energy doing silly stuff.
People generally confuse between toon and Laal-Monk, and mistakenly call a 'Laal-Monk' as TOON. . considering TOON (टून) in Hindi which means DRUNK.
They are not that difficult to find, always in spotlight.


7.Eeew - Buddy:
The most annoying of the lot, available on all of the Social Networking sites known to humans. Has no life. Gloats over virtual stuff and friends.
Look for the one wit his gaze fixed on their cellphones.


8.ATUL:
ATUL stands for All the Time Udaas Looking (Let's keep the other fullform to ourselves guys ;p)
No need to spot 'em they will come to you with the most unworthy problems.


9. Razor-Kid:
Can also be called Encylo-pidit. Knows almost everything, and raises hands to every query and has doubts about everything.
The One who constantly shouts "Ma'am Me.!!" "Ma'am Me" 


10. Dhyaanchand:
The one with his brains roaming around playground, and only pays attention [ध्यान] for few [चंद] moments during attendance.
He has to be famous. ;D


Add Some if any come to your mind, it's fun try it in spare time . . :)

-V. V. Talavanekar

Being Sorry. .

           It is always like this. And nowadays has become sort of a habit among all of us.
           Have a look at this for an instance; Carrying a tray with cold-drinks and accidently spilled it on floor, A skinny looking guy from cleaning dept. staring at the floor with despair and out comes the cure; a fragile li'l ' SORRYYY ^_^ '
           What I am trying to say is nowadays we have been talked into this latest slang 'Sab Chalta Hai'. But behind this there are lot of grievances which are incurable by this one little word, 'SORRY'. Every coming day we come across lots of disappointing things, we mourn over it for a while and then forget about it.
           But Have you ever been stung by someone's simplicity? Have you ever stood next to someone with your heart shouting but your mouth zipped? Have you ever felt the sarcasm in someone's selfless love? Have you ever felt the shame? Have you ever felt the guilt?
           If you have, then you will know what I am talking about. You will know it's not easy to express your sorrow in just one little phrase and close it just there. Often do we commit the wrongs and often we say 'I'm sorry' But seldom comes that moment when we said it and we meant it. And in many cases it just remains down there in core, unexplored and untold.

Let's just put it in this way, If there was 'a dictionary of living' then it might read like this:

Sorry

V. ◙◄ (Cannot be pronounced)

Being in one's debt forever and repaying it with LOVE.
"It's a sentence in itself" (☜ pun intended)

-V. V. Talavanekar

The Theatre Of Dreams

It has seen 'em march, It has seen 'em hitting the bump,

It has seen 'em perish, It has seen 'em triumph,

It has seen their heroics,

and It has seen 'em rising from the ashes like a phoenix.

In here,

Seldom we fall behind, Often we come back strong,

They all come at once, They all come criticize,

But time and time again we've Proved 'em wrong,

Its made for Glory, Its made for fans, made up of Chants and wholehearted songs,

The host to the Class of '92, The place where Busby Babes belong,

The land of Sir Bobby Charlton, The Edwards, The Bests, and The Cantonas,

The list is everlasting and is only to grow long,

Its the place where GEMS are nurtured,

the place where they turn into THE PLAYERS,

The place which gives visitors their worst nightmares,

The place which is the witness to epic affairs,

We are United, We are THE REDS,

The back yard of Busby Babes,

The glory here never fades. . . The pride in our hearts never dims,

We call it THE THEATRE OF DREAMS . . .

                                                                                                 -V. V. Talavanekar

Why DO I?? (Part - I)

~PROLOGUE~

For the unresolved chemistry of LOVE. . This is inspired from one amazing couple I forgot their names, where they came from even their faces I cannot recall. . All I recollect is that, to many there was nothing left between them, but after knowing them I came to know, somewhere the strings remain forever. . !!

And you will remain forever in my heart. . as an inspiration!!

~*~

              He was quietly having his breakfast, simultaneously had his eyes glued to PAGE 3. It was a big day for him, and she was well aware of it. She made sure everything was at its place, no Bad omen should ruin the day for him. She was nervous. Nervous about his moodiness and it showed when she shakily poured black coffee in his mug with a single sugar cube (just what he preferred when he meant Business).

              He placed the paper aside, oozing with arrogance or confidence (she couldn't guess) he met her eyes and smiled. It was amazing she would wonder after so many years of togetherness how can he make her feel there's a stranger sitting across the table? - She would just return the smile.

              He saw the puzzled look on her face and announced, 'The Goddamn twats have stated its going to be a roll-over tonight, I already have it in my bag . . THE AWARD you see . . !! I would again be at the top of the pile, and this world accepts my triumph.'

              He was ecstatic at the news, For all these years the ones who always made a mickey out of him were appreciating him, not just appreciating but putting all the odds on him, for his latest venture on silver-screen.

              And she was full of joy at his long lost cheerful face, He was blooming with pride in his eyes and perfectly white smile to match with his rough look, HANDSOME. She was so lost in him she forgot to reply.

              She could see him ruffle at her awed look, He wanted her to celebrate . !!! Celebrate for his half won battle and his hard earned prize.

On the other hand she had already received one- HER smiling Handsome looking Husband.

              "You deserve all of it", she said.

              He just sat there. Chin Up.

              ". . . " and she blanked out, all she managed was a smile.

              He got up to leave. Called in the driver and asked him to park his beloved Merc W123-300D at the door and ordered him to take a day off. He dutifully obeyed.

              She stood their waiting for him to turn, to kiss him goodbye.

              But he just picked up his belongings and started towards the door.

              Then something clicked in her mind. In a moment, she walked up to him and asked if he had a minute. He nodded. She rushed towards the kitchen brought the thaali of arti and quickly went with the rituals and knowingly he smiled at her with all his heart.

              "See you !!" He said and turned towards his Jet Black Merc.

              "All the best" she said almost mechanically. 

              He turned the keys. The engine vroomed. He waved Goodbye towards his wife. .

              Now she couldn't resist, she yelled with passion in her voice and glassy eyes "Take care and All the B. . . "

              But he was Gone. And she stood there alone and still. Till the black dot eclipsed around the bend.

To be Continued. . 

- V. V. Talavanekar

कलासक्ती

      नाटक पाहून घरी परतत होतो, बस ची वाट बघून बघून कंटाळून मग रिक्षा थांबवली.

"NNP चलोगे??"

      रिक्षावाल्याने meter down केला. रिक्षामध्ये बसल्यावर मस्त तंद्री लागते, मला फार आवडतं असं एकटंच बसून रस्त्यावर होणाऱ्या घडामोडी पाहायला. . .  असो. तर मी असाच बाहेर डोळे लावून बसलेलो आणि तितक्यात कोणीतरी कुकर चं झाकण नीट लावलं नाही कि जसा आवाज येतो तसा काहीसा आवाज येऊ लागला; पाहतो तर रिक्षावाला तोंडाने हवा मारत होता. मला हसू आलं पण मी ते आवरलं. त्याने वाटतं आरश्यातून मला हसताना हेरलं, त्याने स्पष्टीकरण दिलं-

"साहब, सिटी बजाना सिख रहा हु, सुबह से कोशिश कर रहा हु, पर ससुरी बजती हि नही..!!!"

      मी अगदी मोकळेपणाने बोललो, 'उसमे कौनसी बडी बात है'

" नहीं, वैसे नहीं पर कुछ हुनर तो होना चाहिए न?? दिन भर में करने के लिए "

      मग मी त्याला रीतसर अगदी सर्वात साधी सोप्पी [ जी मला जमते ती ;) ] शिटी शिकवायला लागलो. म्हणजे ओठांचा 'O' सारखा आकार करून, 'फिर जुबान थोडी नीची रखो और सांस बाहर छोडो' असा काहीसं तोडकं मोडकं प्रशिक्षण चाललेलं. मग त्याने प्रयत्न केला थोडी प्रगती होती, ती कुकर ची शिटी आता घसा बसलेल्या कोकिळेच्या वळणावर चाललेली . .

      थोडी रहदारी जास्त होती रस्त्यावर म्हणून घराकडची वाटचाल थोडी मंदावली होती खरी, पण मुंबईच्या ट्राफिक मध्ये रिक्षावाल्या सारखा सोबती नाही.

      काही केल्या त्याच्याने वाजत नाही म्हंटल्यावर कंटाळून तो म्हणाला,
"साहब, हर किसी में हुनर होता है, कोई गाता अच्छा है, कोई नाचता है, अपने में भी कुछ होना चाहिए ना, पर क्या करे हम पढ़े-लिखे नहीं है ना!! हमसे तो यह सीटी भी नहीं बजती"
मी चटकन बोललो, "पढाई लिखाई कहाँ से आई?? अगर आप में कुछ अच्छा है तो वो है..!! और यह सब फ़िज़ूल की बातों का कोई मतलब नहीं होता, आखिर आप पैसा कमा रहे हो वही काफी है "

      -पुढे कॉलनी आली, मी पैसे देऊन निघून गेलो.

            रात्री परत तेच आठवलं, सेकंद काट्याच्या ठेक्यावर आणि पंख्याच्या rhythm वर विचारचक्र सुरु झालं.

तो रिक्षावाला आठवला, असेल ३०-३२ वर्षांचा, अंगाने सशक्त होता, टापटीप. नुकताच लग्न झालेल्या पुरुषाची प्रौढता त्याच्या चेहऱ्यावर साफ झळकत होती. घर चालवण्यासाठी रिक्षा चालवत होता, पैसे कमवत होता मग 'त्याला' हि कलेची हुक्की का? कशासाठी??

            मग वाटलं, मी तरी काय वेगळा आहे??,

            आजवर मी दहांदा म्हंटलं असेल, 'मला टेनिस शिकायचंय, cartoonist बनायचंय, 'latest' म्हणावं तर photography शिकायची आहे'

            हां! मान्य, मला लहानपणापासून सवय कोणताही खेळ असो आपल्याला यायला हवा, आवड म्हणून का होईना; त्यातल्या त्यात football जरा चांगलं जमतं. मग तेच व्यसन जडलं. football ने खूप काही दिलं, पण जेव्हा घेतलं तेव्हा असं घेतलं कि रात्र नकोशी वाटायला लागली, मग मार्ग बदलायचं ठरवलं, स्वतःला शोभेल अशा 'frame' टिपण्यात गुंतलो, photography तशी 'safe'  जाणवली  (मला यातील खोलीची 'अजिबात' कल्पना नाहीये, toddler म्हटलंत तरी चालेल) म्हणून म्हंटलं आता इथेच थोडा वेळ तग धरावा -विरंगुळा म्हणून, आणि तसंही लिखाण तर आहेच. . मित्रांमध्ये कटिंग मारताना वडा-पाव बरोबर तिखट-गोड म्हणून शब्दांची जुळवा-जुळव तर चाललीच आहे, आणि ती चालेलच. . अगदी शेवटपर्यंत . .

पण आता मी इंजिनियरिंग चा विद्यार्थी, वरील एकाचाही माझ्या शिक्षणाशी काडीमात्र संबंध येत नाही इथे, मग मी काय करतोय इथे? बस्स 'Taking just Another jog in the Fairy Land Right ??'

            मग वाटतं हा सगळा पसारा कोणासाठी?? उत्तर आहे - स्वतःसाठी.

            पण का??. या 'का?' चं उत्तर मात्र दिवसागणिक बदलत असतं,

'कधी मनोरंजन म्हणून, कधी कोणाला हसवायचं म्हणून, कधी निव्वळ मज्जा म्हणून, कधी नुसताच टाईमपास तर कधी मनातला राग - लाज - Guilt - सगळं सगळं जे अगदी सहजा-सहजी Flush करता येत नाही ते कुठे तरी अधांतरी ठेवण्याकरिता - तात्पुरतं तरी.'

            यालाच कलासक्ती म्हणत असतील, बहुदा.

            ही कलासक्ती मात्र विलक्षण असते, अरसिकता कोळून प्यायलेली व्यक्ती सुद्धा काळाच्या ओघाने हिच्या आहारी जातेच. आणि प्रत्येकामध्ये आपल्यातील हे वेगळेपण जपण्याची चुणूक असते, पण यातूनही एखादाच असा अवलिया भेटतो जो स्वतःला झोकून द्यायला, प्रसंगी अग्निपरीक्षेसही छातीठोकपणे तयार असतो. 

After all,

'Everyone has talent. What's rare is the courage to follow it to the dark places where it leads.'    -Erica  Jong.

-वि. वि. तळवणेकर 

TRUST HER . .

'Men understand friendships the way women just cannot imagine'

                I read this line somewhere, and it was fluttering around me for a while or so.

               After giving it a thought I believe, Women understand friendship as good as we men do, and at some instances better than us. Its just that she has a very sensitive and a feminine way of expressing her friendship. The friendship which we should always understand, never to be misread or misjudged but to be RESPECTED.

              She will do all that she can, to make sure you are having a good day, to make sure the smile on your face never fades away, to make sure you are doing the right thing. . to make sure you are growing as a human being. . .

A    F R I E N D

Done with the day's work,

. . . TIRED . . .  thinking of what's next??

And within a second's trace,
comes her sweet li'l text. .
and a white smile illuminating your face

Hiding your sorrows,

feeling your heart a bit sore. .

. . . call it fate or shear magic,

knowingly or unknowingly,

she will be there, ringing for rescue, standing at the door. . . .

You walking alone along the dodgy li'l path. . .

With the walk seeming longer and L-O-N-G-E-R. . .

just around the bend comes a hand. . .

carrying with it her loving touch of tender

You seem to be clueless,

towering over confusions trying to see,

AND THERE SHE WILL BE,

Holding a BIG sign n shouting,

"TRY ME !!!" "TRY ME !!!!"

That is all she wishes to be,

and That is all she looks to me,

A FRIEND you should turn to

When the rest of them would Flee. . 

Just give her the keys to it and you will come to know, she does wonders, Trust me. . TRUST HER. . !!

-V. V. Talavanekar

आत्ये

                  उद्या भाऊबीज, लोकल ट्रेन ला गर्दी असेल म्हणून बाबांनी आजच बहिणीकडे जाऊन यायचं असं ठरवलं. कधी नव्हे ती आई सुद्धा तयार झाली,

मला मात्र औपचारिकता म्हणून विचारलं,"येतो काय रे?? मशीद बंदरच्या आते कडे..."

आणि नेहमीप्रमाणे माझं 'Schedule' तसं tight  होतं,

पण मीही आपसूकच म्हणालो, "हो!!!"

                  लिला आत्ये, मशीद बंदरला राहायला. मी सहावी सातवी ला असताना घरी यायची, आणि ती घरी असली कि घरात काटेकोर शिस्त पाळली जायची. सर्व मित्र मंडळींना घरी येण्यास मज्जाव असायचा आणि निव्वळ या एका कारणास्तव मला लिला आत्येचा फार राग यायचा...

कारण मला वाटतं, जरी प्रेम आंधळं असलं तरी शालेय जीवनात मात्र,

"Friendship  is  Blind...!!!"

पण दम्याच्या त्रासाने हळूहळू आत्येची तब्ब्येत खालावत गेली आणि त्याच बरोबर त्यांचं घरी येणं हि कमी झालं.

                  

                  लहानपणी अगदी नावडती वाटणारी ती आत्ये आता मात्र हवीहवीशी वाटू लागली, रोजच्या धावपळीत हळूच कधीतरी ती आपली गैरहजेरी जाणवून देऊ लागली; कारण काय तर कधी एखाद्या पार्टीला गेलो; तिथे कोणी सूप मागवलं.. कोणी डब्याला सुका खाऊ म्हणून भाकरवडी आणली, किंवा एखाद्या मित्राच्या घरी साधा वरण भात जरी खाल्ला तरी समययात्रा हि व्हायचीच...

                  थोडक्यात काय तर मला आजवर कुणाच्या पाककलेने भुरळ घातली असेल तर ती लिला आत्येने. 'सुगरण म्हणजे काय ??' हे जर चाखून पाहायचं असेल तर आत्येच्या हातचं जेवण जेवावं. आपोआप सगळी उत्तरं सापडतील.

                  माझी आई, जेव्हा नवीनच लग्न करून आली तेव्हा काही वर्ष मशीद बंदरलाच राहायला होती. माझा असा अंदाज आहे कि, आईच्या हातची चव, तिची स्वयंपाकाची ढब पाहता वाटतं हे पाणी याच पाटातून वाहिलं असणार.

                  आज जेव्हा मशीद बंदरच्या मणियार बिल्डींगच्या काम्पौंड मध्ये पाउल टाकलं मन अगदी निवांत होऊन गेलं.. आत्या तर आमची वाटच पहात होती,

                  मला पाहून एक सुखद असा धक्का बसला तिला (माझी उपस्थिती म्हणजे अनपेक्षितच म्हणा).

पण तिचा चेहरा आणखी खुलला जेव्हा "आई"ने उंबरठा ओलांडला. परिवार मंडळींत आईवर जर कुणी हक्क गाजवत असेल, तर ती म्हणजे 'लिला आत्ये'.

                  तिचं ते बोलणं- सरळ-स्पष्ट तरीही मनाला भिडणारं, आणि त्यात भाषेला मालवणी फोडणी.. दुर्मिळ झालंय हे सगळं.

                  दारी सकाळी-सकाळी खटाटोप करून लावलेला इलेक्ट्रिक तोरण अन विविध रंगाचा प्रकाश देणारा बल्ब अशी ती रोषणाई पाहताना तिचा चेहरा असा काही अभिमानाने फुललेला, तिच्या चेहऱ्यावर असं काही तेज उमटलेलं कि उंबरठ्या बाहेरील पणतीला पण असूया वाटेल. . . 

                  अंगाने तशी थोडी खचलीय पण हा दिवस तिचा होता नं. . . तिचे भाऊराय जे आले होते,

                  वेळ कमी होता म्हणून गप्पा जास्त वेळ रंगल्या नाही. . एक धावती फेरी झाली फक्त. हालहवाल विचारपूस झाल्या, भेटी पोचत्या झाल्या.

                  आत्येने ओवाळणीचा ताट आणला. मस्तकी टिक्का लावला, ओवाळलं, आणि जेव्हा मागणं मागायची वेळ आली तेव्हा ती मुग्धपणे उद्गारली,

"असाच दरवर्षी येत जा..!!"

                  माझ्या चेहऱ्यावर हलकंसं हसू उमटलं. तसाही मी हा सोहळा आ वासूनच पहात होतो, ऐकत होतो, जगत होतो. . .

                  जेव्हा निरोप घ्यायची वेळ झाली तेव्हा सगळ्यांना रीतसर नमस्कार केला अन निघताना मी काही बोलणार तितक्यात आत्ये उद्गारली,

"सांभाळून राहा, तब्येत वगैरे सांभाळून कर काय ते..."

                  माझे शब्द माझ्याकडेच राहिले. . . आत्येकडे पाहता, जे मी तिला बोलणार तेच ती मला सांगत होती... अनपेक्षित होतं सारं,
पण असो आता मात्र हाती पेन आहे. . .  म्हणून लिहतोय,

"नंदादीप अशी वसे मनी तुझ्या ज्योत,

करील सर्व तिमिरावर मात"

-वि. वि. तळवणेकर.