A Sunday : (shortpoem)

It's Sunday, a Sunday unlike others,

I am up early,

But I am not with my brothers,

A Sunday, Warm and sunny,

A day at its best,

And i am laying on my bed and still at unrest,

A Sunday, full of rejoice,

A day that brings with it a lot of fun,

But here i am, off the blocks but not on the run,

A day so lazy, A day so long,

Perfect to roam out with friends,

And i am just staring at the dead ends

It's Sunday, A wishful day,

and i wish i was home at prime-time,

But alas! Here i am far away from home jotting a rhyme,

It's a Sunday,

And there is lot to be done,

Well agreed, but not on this one..

- V. V. Talavanekar

सलाम

रात्रीचे २ वाजलेत, आज झोप नाही लागत, आज नाही वाटत स्वप्नाच्या दुनियेत जाउन फेरफटका मारून यावा असं.
           आज नजरेसमोर फक्त तू आहेस. पार्कात बसलेला. एकटाच. शर्टाच्या खिशात एक बॉल-पेन जे वाटत नाही घरी आलेल्या कुरिअर वाल्याला पार्सल मिळाल्याच्या सहीसाठी सोडून इतर कुठे तू वापरत असशील. आणि एक फोनबुक ज्यात नवनवीन नावांची नोंद होणं केव्हाच थांबलं असेल. हातात शेंगदाण्याची पुडी. किती वेळ होऊन गेला, पार्कातल्या सावल्यांची लांबी बदलली पण तुझ्या चेहऱ्यावरचे भाव नाही. ते तसेच, मुर्त! तुझं लक्ष होतं कि नाही काय ठाऊक. पण तुझ्या त्या चण्याची गोडी त्या पाखरांना काही रास नाही. त्यांना हि काहीतरी नवीन हवंय.
           तू मला आणि मी तुला अगदी अनोळखी. माझं या पार्कात येणं हि प्रथमच, तू हि पहिल्यांदा आलास कि कोण जाणे पण एकंदरच तुझ्याकडे पाहता दर आठ-एक महिन्यांनी अगदीच झिजल्या म्हणून बदलणाऱ्या चपला खेरीज तुझ्या दिनचर्येत उभ्या आयुष्यात काही बदल घडला असेल असं वाटत नाही. पण एक सांगू? मला माहितीये तू दुर्लक्ष करशील, तरीही ऐक; तुझ्या चेहऱ्यावर जो भाव होता ना तो पाहिला आणि जवळचा वाटलास तू, अगदी खास पंटर असतो ना? तसा.
           तुझी हि नजरभेट खूप मागे घेऊन गेली मला, काही चेहरे-मोहरे धावून गेले डोळ्यासमोरून, अगदी तसेच जशी ती फास्ट लोकल जाते तुझ्या त्या स्लो-ट्रेन च्या फलाटावरून. ते हि तुझ्या सारखेच होते, त्यांना हि हे सररास  जमायचं, मला कालयात्रा घडवून आणायची. परत एकदा तसंच वाटतंय, त्यातलाच कोणीतरी परत आलाय, तुझ्या पॉलीसीच्या हफ्त्यासारखा.
           तुला पाहिलं आणि परत किती लहान आहे मी त्याची प्रचीती आली. थोडीशी चीटिंग करत का होईना मी जगतोय. कधी सिक लिव्ह (Sick Leave) घेऊन काश्मिर तर कधी केरळ भटकून येतो. फार स्वप्नवत आहे ते जग! आणि असली अनेक स्वप्न मी जगतो आणि जी जगता येत नाहीत ती पहाटेच्या साखरझोपेत पाहतो! हेहे! हसायला येतं या वेडेपणावर पण तेवढंच समाधान. पण आज तू नकळत तमाझ्या भोवतीच्या या फुग्याला टाचणी मारलीस (तुझ्या वाढदिवसाला तरी फोडलेलास का रे फुगा?). एकीकडे माझी चाललेली हि समाधानापोटीची धावपळ आणि एकीकडे तू! समाधानाची झोप हि मिळाल्या किती तप मागे पडली असतील कोण जाणे. या असल्या रहाटगाड्यात स्वप्नांसाठी वाव तरी कुठे? पण साला तरी तू जगतोस!
           कॉलेजच्या पटांगणात बसून दारू पिणारे आम्ही, ऑफिसला दांडी मारून वन-डे बघायला जाणारे आम्ही, मनात येयील तेव्हा गड-किल्ले पाहायला भरारी घेणारे आम्ही, वाटायचा 'मॅडनेस' काय तो आम्हीच केला. पण खरं सांगू? या सगळ्यात सर्वात 'मॅड' कोण असेल तर तो तू!!
           हे वर्षानुवर्षे असलं Mechanical जगणं, आमच्याने नाही जमायचं. अरे मशीन पण काही महिन्यांनी कारर-कुर्र करायला लागते, आणि तू हु कि चू न करता तसाच जगतो! रात्री सगळे झोपल्यावर अंधारात दिवाणखान्यातून स्वयंपाकघरात जायला पण पाय चाचपडतात माझे आणि तू असं स्वतःला या अनंत अंधारात बिनधास्त उडी घेतोस! साल्या! डेअरडेविल आहेस तू! जिगरबाज!
           तुला कधी कोणी सांगितलं असेल कि नाही ठाऊक नाही पण मी सांगतो, वाघाच्या छातीचा आहेस तू! तुझ्यातली प्रखरता नाही माझ्यात, असला मॅडनेस नाही व्हायचा माझ्याने, त्या साठी जी छाती लागते ती हि नाही माझ्यात, नाहीतर दोस्ता!! तडख आलो असतो तुझ्यासमोर, तुला घट्ट मिठी मारून तुझ्या ओजस्वी पंखांची भिक मागितली असती, शरण आलो असतो तुला.
           पण मी शुद्र आहे, माझ्याकडे माझी साखरझोप आहे, माझी स्वप्नं, माझं तत्वज्ञान आहे, माझ्यात खोटी समजूत घालण्याची लकब आहे! मी शर्यतीत उभा आहे, मला जिंकता आलं नाही तरी मला माझा पराभव दडवता येतो. तू या शर्यती पासून फार अलिप्त. तरीही मित्रा, जिंकलंस!

-असाच एक, तुझी बरोबरी करण्याची ऐपत नसलेला

Cleaning Up

Moving on is like Cleaning up,

Moving on is like emptying your pocket which clinged onto manier bills you pocketed so that she won’t have to pay,

Replacing that blue shirt which you wore on your best days with newly brought T-Shirts,

It used to smell of her Jasmine, but now it Doesn’t.

It’s like discarding those old boxes, which held dear her cards that she gave you on your birthdays,

Moving that rugged couch out of your house, which was once epidome of coziness but now .

starting to hurt your butt,

Witnessing so much of tinkling, cuddling and chirping took place back then, but now it doesn’t.

Moving on is like getting rid of all that luggage that you have been carrying for no reason.

Moving on is just like cleaning up,

Just that after cleaning up it feels pale and empty.,

But after moving on it doesn’t. . 

- V. V. Talavanekar

The Brotherhood of Football

               All of us will agree, it is one of the best thing that happened to us all. Those muddy fields, Breezing Beaches, Parking lots, Streets, Hallways they all have been witness to this Divine Connection. Where we all united as one heart, one soul, one team; For nothing else but One Goal!

And this one is for you all, who believe in the spirit of this beautiful game of Football

THE BROTHERHOOD OF FOOTBALL

We don't smoke, dope or booze,

We take it to the field,

And let it all loose.

We refuse to depend on fate,

We make our own destiny,

Shedding blood and sweat.

When we go screeching to the ground,

It feels so dark We just pull our socks up,

And start for new dawn..

We need no guns, We need no arms,

We let our football spell the charm,

Our glare is enough but we mean no harm..

We run, we chase, be it at night be it a day

Sometimes we stumble, also an occasional fumble,

But together we always find our way.

Many people ask, But there is no real reason to this at all,

We just happened to be this way,

Bound by the passion, Bound by the Spirit...

Bound by The Brotherhood of Football..!

-V. V. Talavanekar

दावं

स्वैर हे शब्द,

स्वैर पण स्तब्ध,

अंतरी कल्लोळ,

सांगता येईना,

जिव्हा हि निशब्द

लवणारी पात,

राक्षसी जात,

सोडता येईना,

गर्दीची साथ

हवाबंद निवास,

मंद हा प्रकाश,

पाहता येईना,

मृगयेचा सुवास

उरीच्या साधना,

उरीच्या वासना,

सांधता येईना,

माझिया मना

ठेवितो नाव,

बंधिस्त जमाव,

चालता येईना,

तोडूनी दावं

-वि. वि. तळवणेकर

The Fortnight Fickle

Day 1 (Shreeyash's place)

               'Hey, you got some books on cosmology?' asked Prateek crashing into the room.

               Shreeyash was in the far end corner crouched low fixing the study lamp.

               'Who's the catch?' said Shreeyash without looking back. Still turning the screws of the lid.

               'No one!' replied Prateek in an even tone.

               'uu..huhh??' Shreeyash turned around with a raised brow.

               'Nothing', a smile appeared on Prateek's face, he was anticipating this. Out came a well-versed reply 'I just happened to come across a Nat Geo Quiz Contest so was intrested to know about cosmology, the winner gets a Telescope, We can use that to....'

               'Seriously dude is that your back up??' Shreeyash interrupted laughing. 'I have seen you enter this room with that baby-face expression of yours for countless times, and I don't need a second look to guess that it's about a girl.' He added putting the lamp back to it's place,

               '5 months back you were a football freak, Barcelona was your temple and Messi your god.. Then as that chick moved to another Messimaniac and you spent half the evening blabbering about some trashtalk I can't even recite.'

               'Well the thing was she was too much into balls than other things you know' Prateek retorted hopelessly.

               'Aah.. Is it? Then what about that girl you met at J.J.'s painting exhibition? Gotta say that was a class act Pee-Boy! To hook up with a painter.'

               Prateek gave a frown, 'Okay! It's a girl'

               'There you are!' Shreeyash said as if he outwitted Sherlock Holmes at a mystery.

               'Why do you hide it in the first place? and Where do you find these man?, cant you find a perfectly normal abnormal girl?'

               'Listen, first thing ours is a perfect match. I think finally my True Love is with me!..'

               'Making a pardon Mister! - True Love #760' Shreeyash teased.

               Prateek didn't bother to respond, he went on '..She likes to stay up late, staring at the skies, to the various twinkling stars, their constellations, talking about the universe and planets And you know better than anyone not just that i love staying up late.. I am also good at staring.. But at different planets.. (winks)'

               'Hot one or Cute one??' Shreeyash interjected again.

               'Cute one!' said Prateek almost Grinning.

               Shreeyash smiled in return, Prateek always amused him with his little wordplay. Shreeyash was looking through his bookshelf, extracted one thin handbook and handed over to Prateek.

               'Take this one. It will be good for the start.'
               'Yep, thanx' said Prateek as he admired the cover page for while with a galaxy of stars spread across it.
               'Wait a while if you can, maa is making paranthas.' Shreeyash tried to lure him to stay for the afternoon as he was clearly bored staying home fixing his room.
                'Naah.. In a rush! see you around..' Prateek started for door as he bagged the book.
                'Hey wait, a quick advice..'

               Prateek paused 'Proceed GURU!'

               'Cosmologists are known to be patient species, if you go too fast.. you might crash into a dead-end way before the fortnight.'
               'Yeah sure i'll keep that in mind.' Prateek waved and closed the door behind him.

Day 7 (Online Chatbox)

Shreeyash :      hey! howz it goin?

Prateek :          pretty gud til nw.

Shreeyash :      hmm.. gud 2 knw :D :D

Prateek :          answr this.

                         hw 2 go 2 Sun?

Shreeyash :      umm... At night??

Prateek :          nope! B)

Shreeyash :      pass! :/

Prateek :          U can go on any day except fr SUNday :P :P :P :D

                         hahahaha :D

Shreeyash :      lolzzz :P ahhaa! KASMOLAGI huhh?? hv built sum liking in a week ;) :P :P

                         chal gtg ttyl

Prateek :          Cool.

Day 14 (Prateek's place)

               'Hey Peee-Boy!!' Shreeyash walked in to a messed up room. A chart was kissing the flooring, few magazines were scattered on Bed. and somewhere in between was Prateek boxing the ruins.

               'What happened?' asked Shreeyash as there was no response.

               'Nothing.' said Prateek plainly.

               'What is it?' inquired Shreeyash.

               'Its over!' Prateek stood upright to look at Shreeyash.

               Shreeyash was clueless, He asked in one go, 'Why?? Why so fast? Last week everything was going great, now all of a sudden?'

               After dusting the desktop which for last couple of weeks hosted some out of the world things. Finally Prateek spoke sitting by the end of the bed.

               'She wasn't ready for a commitment! She was dating quite a few guys at a time, turns out your 'Go Slow!' sign wasn't appropriate this time around.' Prateek sounded angry and low. Shreeyash kept a straight face. He did not respond.

               'I thought of her as earth! And me: her lone moon, but she turned out to be Jupiter with more than dozen of moons around her....'

               Just when Shree thought of stepping in; Prateek's mom snapped in with a parcel in hand. 'Pratu, some parcel for you, 'Evening Shree....'

               Just as Prateek heard 'parcel..' he rushed towards her. grabbed it and pushed her out from the door only. She didn't even get to talk to Shreeyash.

               As Prateek locked the bedroom from inside. He turned around gleaming.

               'What's in there?' Shreeyash was wearing a question mark on his face.

               'I am a TRAVELER now !!' said Prateek as he punched the package in air! showing a Trekker's guide printed on it. They both burst out laughing as that Fortnight fickle ceased to an end for the time being.

-V. V. Talavanekar

शव-वास

           'पुरुषाने स्वैराचार करावा पण स्त्रीने मात्र पंख गाळून उंबरठ्याशी झुरावं', हे कोणा महापुरुषाचे कथन? सून डॉक्टरीण हवी पण तिने घर सांभाळावं नाहीतर आमच्या घराण्याच्या दिवट्याची चार-चौघात शोभा होते. मुलगी हवी पण का? तर वंशाचा दिवा फुलवणारे यंत्र म्हणून.
           मुलाचं प्रेमप्रकरण तरुणाईतील चूकभूल समजून माफ केलं जातं, पण त्याच परिस्थितीत मुलीच्या माथ्यावर अक्षम्य पापाचा ठपका का म्हणून? तिच्या कसोटीत सेकंड इनिंग नसतेच मुळी, पण जर मिळालीच संधी तर तिच्या पदरी येतो तो नेमका 'फोलो-ऑन'!

                                               
           रात्री चाळीतून शतपावलीस निघा, अथवा काही वेळ बाल्कनीत उभे राहा किंवा सोसायटीच्या गेटपाशी रेंगाळत राहा, हमखास कोणत्या ना कोणत्या खिडकीतून भांडी खणाणण्याचा आवाज येईल. त्या मागोमाग 'पांढऱ्या पायाची', 'अपशकुनी', 'नाटमोडी', 'वांजोटी', 'काळतोंडी' असला काय काय जाप होत असेल; अगदी शिव्यांचा शब्दकोश उघडला तर त्यातही स्त्रीचा यथेच्छ उद्धार केलेला असतो. पुरुष सहसा नामोहरम होताना कुठेच आढळणार नाही. 'बापचोद' बोलणारा आजवर तरी कोणी भेटला नाही!

           तिला प्रत्येक गोष्टीवर बंधनं  असावीत?

           मुलाने शिकावे, चांगलं settle व्हावे, आणि मग लग्न करावे.
           पण मुलीने १५वी करावी, त्यानंतर २ वर्षे काय तो खेळ-खंडोबा मांडावा आणि  चढावं लग्नाच्या बोहल्यावर. तिच्या जगण्याचा परीघ इतका नेमका का असावा? तिला तिच्या वर्तुळाची त्रिज्या का न आखता यावी? हे फेरे म्हणजेच का तिचं वर्तुळ? तिने एवढ्यातच घुसमटत जगावं?
           तिला तिची स्वप्न जगवायची संधी का न मिळावी? का इतरांनी लादलेल्या स्वप्नांची पूर्तता करत तिने दिवस काढावेत? जो तो येतो आणि आपल्या स्वप्नांचं ओझं तिच्यावर लादतो, आणि ती मुकाट्याने ते वाहून नेते. बापाला कन्यादानाचं पुण्य लाभावं म्हणून मनातून इच्छा नसतानाही ती लग्नास तयार होते, आईजवळ या विषयावर ब्र सुद्धा काढत नाही 'का?' तर, तिच्या पति विरोधात तिला जावं लागू नये म्हणून; करिअर दोघांचंही महत्वाचं, दोघाही तितकेच महत्वकांक्षी, पण निव्वळ बाळाला मातेचं वात्सल्य मिळावं या एका अटीवर ती आयुष्यभर आपला स्वार्थ पाठीशी घालते इतर अनेक इष्ट-अनिष्ट तृटींप्रमाणे.
           अशा अनेक परिस्थिती ओढवतात जेव्हा अगदी पोरकं असल्यागत वाटतं, अगदी मेल्याहुन मेल्यासारखं होतं. पण ज्याला त्याला ती मदतीसाठी ओ देते तो प्रत्येकजण तिची आणखी मुस्कट दाबी करतो; अगदी तिची सख्खी आई सुद्धा म्हणते कि, 'अगं, स्त्री चं जिणं हे दिव्याच्या वातीसारखं, जळून राख व्हावं पण ते हि इतरांना प्रकाश देण्यासाठी.'
           मुलगी म्हणजे परकं धन अशी काहीशी समजूत धरून एखाद्या पाळीव पशु प्रमाणे वागणूक देतात. इतकंच जड जात होतं तर जन्मतःच का नाही नरड्याला नख लावून सोक्षमोक्ष लावलात? हे असं उभं आयुष्य पावलो-पावली गळचेपी करण्यापेक्षा!
           यात पाहिलं तर आपण सर्वच गुन्हेगार आहोत. तुम्ही, मी, सर्वच! अगदी तो मर्यादापुरुषोत्तम राम! तो हि यास अपवाद नाही. जेव्हा अग्निपरीक्षेच्या प्रसंगी माता जानकीला जननी ने सामावून घेतलं, तेव्हा राम हि मातीस मिळाला.
           कुणास ठाऊक तिचा श्यामनिळा कुठे गुडूप झालाय!
           दोष द्यायला कित्येक अपराधी सापडतात पण शेवटी शिक्षा मात्र ती एकटीच भोगते. स्त्री म्हणजे साक्षात निर्माती, तिचं अस्तित्व, तिचं जीवंतपण म्हणजे साऱ्या जगताचा श्वास, पण मग जेव्हा तिचा श्वास कोंडला जातो तेव्हा तो शव-वास तिने एकटीने का म्हणून भोगावा?

-वि. वि. तळवणेकर